Muurzouten, een miskend probleem

Bij de behandeling en de nazorg van vocht in muren en kelders moet altijd rekening gehouden worden met de aanwezigheid van muurzouten en hun schadelijke effecten.

Het bekendste zout is gewoon keukenzout of natriumchloride. Maar er zijn nog een tiental andere zouten die hier een rol spelen, voornamelijk chloriden, sulfaten en nitraten. Deze zouten lossen op in grond- of regenwater en komen zo terecht in de muren.

Als dat water verdampt, gaan die zouten kristalliseren. Dat geeft een gele, witte of roze uitbloeiing aan het oppervlak, in de vorm van een poeder, haarvormige kristallen of korrelachtige structuren. Dat staat in de volksmond ook bekend als salpeter, van het grieks ‘sal’ (zout) en ‘petra’ (steen). Dat is meestal onschadelijk, maar bij het wegborstelen ervan draag je best een stofmasker.

ALS ZOUTEN BINNEN IN DE GEVEL GAAN KRISTALLISEREN KUNNEN ZE SCHADE AANRICHTEN.

Als die zouten binnen in de gevel gaan kristalliseren, kunnen ze wél schade aanrichten. Kristallen nemen relatief veel ruimte in, en door de kristallisatiedruk kan het oppervlak van de steen afgestoten of verpulverd worden. Dit is een vaak voorkomend probleem …

Sommige zouten kristalliseren niet, maar hebben de neiging om luchtvocht aan te trekken. Dat is de reden waarom we vaak enkele rijstkorrels in een zoutvaatje doen. Dat noemen we hygroscopische zouten. Die zorgen voor grote natte vlekken in muren, zelfs als het droog weer is.

De WP7-producten zorgen er voor dat zouten onschadelijk worden gemaakt door ze af te schermen van vocht, of door het kristallisatieproces sterk te vertragen. Het is dan erg belangrijk om de gebruiksaanwijzing strikt te volgen.

DE WP7-PRODUCTEN ZORGEN DAT ZOUTEN ONSCHADELIJK WORDEN GEMAAKT DOOR ZE AF TE SCHERMEN VAN VOCHT, OF DOOR HET KRISTALLISATIEPROCES STERK TE VERTRAGEN.